Your Thoughts


Friday, February 27, 2009

One of the few things...


A snapshot of my flash animation prototype.


And some of the initial drafts and sketches:






this is the main character. Mula-mula aku buat pakai mask smiley.

But in the end aku ubah, pasal payah kan liatkan facial expressionnya.

Another main character.



So anitah one of the assignments yang ku buat as a 1st year Multimedia student, which is to make a 1 to 1.5 minute flash animation... Anyways, Next week tah aku cuba sambung cerita "My Term Break" atu. Have a great weekend guys.


Thursday, February 26, 2009

My Term Break part 9

Kedua-dua tangan Veronica yang tadinya memigang bahu kiri dan kananku mikin menular ke bawah. Mula-mula ke dadaku. Lapas atu ke parutku. Before mikin turun, sampat lagi digelitiknya pusat ku tu. And then mikin turun lagi ke pahaku. Sekali last-last lapas atu dipigangnya... Eh, malu ku membagitau eh. Patutkah aku membagitau kamu apa yang dipigangnya? Karang kalau ku sabut, takut ku kana ban blog ku ani pasal telampau memberahikan. Awubah... Yang dipigangnya atu ibu jari kaki ku. Apa benda yang kamu pikir si Veronica pigang atu? Kuning jua pikiran kamu ani eh.

Sambil memigang & menggelitik ibu jari kakiku atu, si Veronica beteriak-teriak memanggil namaku macam urang kana histeria saja. Lapas atu ditampar-tamparnya pipiku yang kiut-miut ani.

Dan aku pun terbangun. Syabasss, mimpi rupanya tadi atu. Siuk sudah.

"Nyaman eh tidur mu ah. Apa saja kau mimpikan atu kan?"tanya si Veronica sebaik saja aku terbangun dari tidur & mimpikan kedia.

"Anu.. Mimpi kambing betina betalur ku tadi. Yatah dalam mimpi atu ku tunggu-tunggu kambing atu betalur, tapi inda jua mau-maunya,"balasku dengan eksen-eksen.

"Ahhh, padantah batah tidurmu. Rupanya menunggu kambing betina betalur."

Rupa-rupanya sampai sudah kami di London. Ertinya kan tiga jam tah ku tidur atu kali. Inda ku sadar-sadar. Nyaman banar tah tidur ku atu. Mimpi pun nyaman tia jua hahahaha. Syabas.
Jam digital fossilku menunjukkan pukul 5.45pm. Kalau di Brunei masih siang ni. Kan maghrib. Tapi disini, duiiii, hitam melangut tia sudah. Kira malam sudah ni.

Suasana di London pada masa atu busy berabis. Ramai urang yang bepusu-pusu kesana kemari. Inda ku tau kemana tujuan durang atu. Macam kan mengaga urang kawin saja bah. Bas-bas berwarna merah ada dimana-mana membawa penumpang-penumpang yang inda bekerita, penumpang-penumpang yang kan save usin pasal inda mau membali minyak dan barangkali jua membawa penumpang-penumpang yang ada kerita, tapi kerita mainan pulang tu. Sorry ah, bas warna merah ganya ada, bas papal (purple) nada ni disini ani. Miskipun kamu suka papal, tepaksa jua kamu naik bas warna merah tu.

"Ok, malam ani aku turunkan kau di Brunei Hall dulu. At least disana keselamatan mu terjamin "kali". Backpack ani biar tia arahku dulu. Isuk pukul 9.00 pagi aku ke Brunei hall mengambil kau,"kata si Veronica.

"Kau ani, alang-alang sudah backpack atu kau yang menyimpan. Kau saja membagi arah buajah timah bah. Bahapa lagi kau payah-payah kan menyuruh aku,"jawabku.

"Bulih pulang aku saja yang membagi. Tapi kalau kau inda ikut, inda tia kau tau apa barangnya dalam ani kan kan kan?"

Ih, bijak kedia ani eh. Antah susu apa kah diminumnya ani sampai membuatkan ia bijak cemani ani. Tapi banar jua katanya atu, mun ku inda ikut membagi backpack ani arah buajah Timah inda tia ku tau apa isi kandungannya. Karang menyasal seumur hidup sampai inda mau betidur.

Akhirnya si Veronica pun menurunkan aku di dapan Brunei Hall. Inda semana-mana baru ku teringat apa ku bagitau arah si Kamilin tadi. Tadi ku padah arahnya hari Selasa dapan baru ku turun ke London. Ah, pandai-pandai lah ku menjawab karang tu kalau tejumpa ia di Brunei Hall ani.
Lalu, aku pun melangkah masuk ke dalam Brunei Hall tanpa membawa sebarang luggage. Ani baru syabas namanya.

"Milllll!!!!!"tiba-tiba beberapa suara bini-bini beterais melagau namaku sebaik saja aku masuk. Macam ku kenal suara-suara ani.

Nah, besambung tia lagi. membari banci eh

Thursday, February 19, 2009

My Term Break part 8

Panggilan dari si Kamilin rupanya. Pikir siapa tadi. So ku jawablah callnya, karang kekajaran tanganku kalau memigang mobileku yang vibrating ani batah-batah.

"Yo. Apa ada yo?"tanyanya sebaik saja aku menjawab callnya.

"Nada papa yo. Meliat budi minum bula,"jawabku yang cuba mengikut iklan teh tarik budi.

"Apakannnn kau ah. Tebalik tu bui hahaha. Meliat bula, minum budi lah. Mun iklan budi tau, abis kau kana tawakan hahaha. Bila kau ke London yo?"

Adui, soalan ani tia jua yang ditanyanya. Sepatutnya aku ke London next Tuesday pulang. Tapi ulih kerana masa ani masa emergency, so today tah jua ku ke London. Masalahnya, patut kah aku membagi tau ari ani aku ke London ataupun on Tuesday? Anitah yang dinamakan soalan cepuemas bernilai sejuta rupiah ni.

"Aaaaa....anu... On Tuesday tu aku ke London..."tipuku. Bukan tipu haram, tapi tipu harus.

Beberapa minit kemudian, kurapak ku sama si Kamilin pun selasai. Setelah menaruh semula mobile ku kedalam poket seluar, aku pun tekanang tiket ke London yang sudah ku book. Duii, terabang tia usin. Baik jua tiket coach yang ku book atu. But still, usin jua kan. Walaupun 9 pound , cuba kalau di convert ke usin Brunei. $18 bah tu. Berapa bungkus Nasi Katok bulih dibali. Nah, rindu tia ku kan makan nasi katok nah. Nanti tah ku buat proposal menyuruh membuka garai Nasi Katok di serata UK ani. Maju tu kalau membuat bisnes nasi katok disini.

"Veronica... Aku ada soalan bah. Kau ani usul macam urang putih. Tapi pandai cakap Brunei. Cemana bulih atu kan,"aku tiba-tiba bersuara. Musykil ku bah ia pandai cakap Brunei ani.

"Owh pasal atu rupanya. Masa ani aku single and available pulang,"jawabnya yang memang inda kena -mengena sama sekali dengan apa yang ku soal. Syabas ia ani.

"Kau single kah, double kah, triple kah, quadruple kah, atu nada ku ingau tu. Cemana kau bulih pandai cakap Brunei ani?"

"Pemarah jua ih. Awubah, yang banarnya aku ani asal dari Brunei jua. My mommy urang England and my babah urang Brunei. Batah ku tinggal di Brunei dulu. Yatah handal cakap Brunei ani."

Owh padantah. Lapas atu kami pun bekunyanyang lah. Rupa-rupanya ia pun rindu nasi katok. Sama ambuyat jua. Adui, malu ku eh. Ia pulang pandai makan ambuyat, aku pulang inda. Mostly topic kami atu pasal makanan lah. Penyaram, kelupis cacah daging, kek batik, bingka susu, teh tarik, martabak, roti John, satay, mee goreng mamak, ayam ideal, cucur pisang, cucur ubi, cucur keladi, cucur anggur, cucur sikui, cucur strawberry dan macam-macam lagi lah kan ditambah. Pandai-pandai tah kamu menambah tu. Apa saja yang ada di Brunei tapi nada di UK, yatah tu yang kamu tambah. Biar kamu terasa lapar & tais liur.

Setelah bekurapak batah-batah, inda semana-mana mataku terasa kalat. Padahal tadi, akhir sudah bangun tu aku ah. Masih jua terasa kan tidur. So tetidur lah ku di kerita si Veronica atu.

Tiba-tiba aku pun terbangun. Lah, malam sudah rupanya. Tapi yang membari hairannya kerita si Veronica ani macam inda begarak. Aku pun inda pasti dimana aku masa atu. Bangang-bangang rasa ku lakat pasal baru bangun dari tidur atu kali. Tiba-tiba aku terasa bahuku dipegang lembut ulih seseorang. Dan aku dapat merasakan hembusan nafas di siring telinga kiriku.

"Jangan takut Milzam,"Tiba-tiba urang yang memigang bahuku atu bersuara. Bukan suara urang lain, tapi suara si Veronica.

Bahapa ia si Veronica ani? Gila nervous pulang ku nah.


And then besambung tia lagi...

Sunday, February 15, 2009

$0.002=0.002 cents



Ani baru syabas!!!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More